Δημοσιεύτηκε στις 24 Οκτωβρίου 2026

Το CASALS της NASA δοκιμάζει έναν πιο πλήρη τρόπο να χαρτογραφούμε το έδαφος και τα δάση: αντί να μετρά μόνο κατά μήκος στενών γραμμών, καταγράφει συνεχόμενες λωρίδες σε τρεις διαστάσεις. Η πρόοδος του εναέριου πρωτοτύπου παρουσιάστηκε στις 21 Οκτωβρίου 2026, με επόμενο στόχο νέες πτήσεις και βελτιώσεις πριν από μια μελλοντική διαστημική εκδοχή.

Πώς γεμίζουν τα κενά στον χάρτη

Τα όργανα lidar στέλνουν παλμούς λέιζερ και αξιοποιούν το φως που επιστρέφει για να μετρήσουν την επιφάνεια. Όταν οι μετρήσεις ακολουθούν ξεχωριστές στενές γραμμές, ανάμεσά τους μένουν περιοχές χωρίς άμεση καταγραφή. Για τη μελέτη ενός δάσους, η συνεχής κάλυψη μπορεί να προσφέρει πληρέστερη εικόνα της δομής της βλάστησης και του ανάγλυφου κάτω από αυτήν.

Η ομάδα του Goddard χρησιμοποιεί διαφορετικά μήκη κύματος για να κατευθύνει το φως σε διαδοχικές θέσεις. Η πρόσφατη περιγραφή αναφέρει 256 μήκη κύματος και ένα οπτικό φράγμα περίθλασης: το φως εκτρέπεται σε διαφορετική γωνία ανάλογα με το μήκος κύματός του. Έτσι η σάρωση γίνεται χωρίς τους κινούμενους καθρέφτες ενός μηχανικού συστήματος κατεύθυνσης.

Τι έδειξαν οι πτήσεις

Το πρωτότυπο πέταξε τον Νοέμβριο του 2024 σε αεροσκάφος NASA B200 King Air. Σύμφωνα με τη νέα παρουσίαση, από ύψος περίπου πέντε χιλιομέτρων πέτυχε οριζόντια ανάλυση 22 εκατοστών. Η NASA περιγράφει δεδομένα που επιτρέπουν τη διάκριση λεπτών χαρακτηριστικών της βλάστησης και μικρών μεταβολών στο ανάγλυφο.

Πρόκειται για αποτέλεσμα εναέριας δοκιμής, όχι για δορυφόρο που χαρτογραφεί ήδη ολόκληρη τη Γη. Η διάκριση έχει σημασία: η μετάβαση από ένα όργανο που λειτουργεί σε αεροσκάφος σε μια διαστημική αποστολή απαιτεί επιπλέον ανάπτυξη και δοκιμές.

Το επόμενο βήμα για το CASALS

Η ομάδα στοχεύει σε νέα πτήση στο πλαίσιο της εκστρατείας ASCENT το καλοκαίρι του 2027. Παράλληλα σχεδιάζει να μεγαλώσει το πλάτος της λωρίδας που σαρώνει το όργανο και να προσθέσει επεξεργασία δεδομένων πάνω σε αυτό, προτού ετοιμάσει διαστημικό πρωτότυπο.

Η χρησιμότητα αυτής της εξέλιξης βρίσκεται στην πληρότητα της μέτρησης: περισσότερη συνεχής πληροφορία για δάση και έδαφος, με λιγότερα κενά ανάμεσα στις γραμμές παρατήρησης. Η έρευνα υποστηρίζεται από το Earth Science Technology Office της NASA.