Skip to content

Voyager: προς τη μία ημέρα φωτός

Δημοσιεύτηκε στις

Η Γη και η Σελήνη από το Voyager 1 στις 18 Σεπτεμβρίου 1977
Αρχειακή εικόνα της Γης και της Σελήνης από το Voyager 1, 18/09/1977. Σύνθεση τριών λήψεων με χρωματικά φίλτρα· η NASA αύξησε τη φωτεινότητα της Σελήνης για να διακρίνεται. NASA.

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια αποστολή που ξεκίνησε το 1977; Τα Voyager 1 και Voyager 2 συνεχίζουν την εξερεύνηση στον διαστρικό χώρο, ενώ η επίσημη σελίδα της αποστολής παρουσιάζει ως επόμενο ορόσημο την απόσταση μίας ημέρας φωτός από τη Γη. Είναι ένας τρόπος να καταλάβεις την κλίμακα του ταξιδιού τους χωρίς να χρειάζεται να τη μεταφράσεις σε έναν τεράστιο αριθμό χιλιομέτρων.

Η ημέρα φωτός είναι μονάδα απόστασης: όση διανύει το φως σε ένα εικοσιτετράωρο. Το συγκεκριμένο ορόσημο παραμένει προσεχές. Η αναφορά στη Γη έχει σημασία, γιατί προσδιορίζει από πού μετριέται η απόσταση. Δεν περιγράφει απλώς πόσο έχουν ταξιδέψει τα σκάφη, αλλά βοηθά να γίνει κατανοητή και η καθυστέρηση στην επικοινωνία μαζί τους.

Σε απόσταση μίας ημέρας φωτός, ένα σήμα χρειάζεται ένα εικοσιτετράωρο για να καλύψει τη διαδρομή προς τη μία κατεύθυνση. Μια απάντηση χρειάζεται αντίστοιχο χρόνο για να επιστρέψει, πέρα από τον χρόνο που απαιτείται για να προετοιμαστεί. Για την επικοινωνία και την παρακολούθηση των δύο σκαφών χρησιμοποιείται το Deep Space Network. Η απόσταση αποκτά έτσι μια πρακτική διάσταση: καθορίζει πόσο αργότερα μπορεί να φτάσει μια πληροφορία.

Δύο διαφορετικές διαδρομές

Η NASA εκτόξευσε και τα δύο Voyager το 1977. Τα σκάφη αξιοποίησαν τη διάταξη των εξωτερικών πλανητών και βαρυτικές υποβοηθήσεις για την εξερεύνησή τους. Συλλογικά ερεύνησαν τον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ακολούθησαν την ίδια πορεία ή ότι επισκέφθηκαν και τα δύο όλους αυτούς τους πλανήτες.

Μετά τον Κρόνο, το Voyager 2 συνέχισε στον Ουρανό και στον Ποσειδώνα. Το Voyager 1 ακολούθησε διαφορετική διαδρομή και φωτογράφισε τη Γη ως Pale Blue Dot. Οι δύο πορείες αποτελούν διαφορετικά σκέλη της εξερεύνησης, με το καθένα να έχει τη δική του συνέχεια πέρα από τις πλανητικές επισκέψεις.

Το Voyager 1 πέρασε την ηλιόπαυση τον Αύγουστο 2012 και το Voyager 2 τον Νοέμβριο 2018. Η ηλιόσφαιρα είναι η φυσαλίδα σωματιδίων και μαγνητικών πεδίων που δημιουργεί ο Ήλιος. Τα δύο σκάφη βρίσκονται πλέον έξω από αυτήν, στον διαστρικό χώρο. Η διάβαση της ηλιόπαυσης περιγράφει την έξοδο από αυτή τη φυσαλίδα· δεν είναι ισοδύναμη με έξοδο από ολόκληρο το Ηλιακό Σύστημα.

Έρευνα και ένα μήνυμα από τη Γη

Η επίσημη σελίδα χαρακτηρίζει την αποστολή extended mission και περιγράφει τη σημερινή της δραστηριότητα ως έρευνα του διαστρικού χώρου. Το επίτευγμα της μακρόχρονης εξερεύνησης βρίσκεται σε αυτή τη συνέχεια: οι αποστολές που ξεκίνησαν για τους εξωτερικούς πλανήτες εξακολουθούν να ερευνούν πέρα από την ηλιόσφαιρα.

Κάθε σκάφος μεταφέρει επίσης τον Golden Record, με χαιρετισμούς σε 55 γλώσσες, 27 μουσικά κομμάτια, 116 εικόνες και ήχους της Γης. Το κάλυμμά του δίνει οδηγίες αναπαραγωγής και δείχνει τη θέση του Ήλιου ως προς 14 πάλσαρ. Σύμφωνα με τη σελίδα της αποστολής, το περιεχόμενο επιλέχθηκε από επιτροπή υπό τον Carl Sagan: μαζί με τα επιστημονικά τους όργανα, τα Voyager μεταφέρουν και αυτή τη συγκεκριμένη συλλογή από τη Γη.

Η NASA επανέρχεται στην απόσταση των Voyager με το άρθρο της 30ής Οκτωβρίου για την ημέρα φωτός.

Διάβασε επίσης: Η Lucy μπήκε πρώτη στην περιοχή των Τρωικών αστεροειδών του Δία · Η Hera ξεχωρίζει για πρώτη φορά Δίδυμο και Δίμορφο.


Discover more from e-prosfores

Subscribe to get the latest posts sent to your email.

Leave a Reply